Juffrouw Prunella
Het idee voor Hotel Kindervreugd kreeg ik lang geleden, toen ik in een kindertehuis in Costa Rica werkte. De kinderen daar hadden geen speelgoed en de vrouwen die voor ze zorgden waren lang niet allemaal even lief…
De kinderen moesten ‘tia’ zeggen tegen hun verzorgsters, dat betekent tante. Ik heb mijn ervaring daar wel geklutst met een héleboel fantasie, want wat er allemaal in Hotel Kindervreugd gebeurt is natuurlijk niet echt! Zo heb ik bijvoorbeeld alle tia’s op één hoop gegooid en er juffrouw Prunella van gemaakt…

Robbie en Raffi
Ik krijg vaak mailtjes van kinderen, dat vind ik erg leuk! Er is een vraag die mij steeds maar weer gesteld werd, namelijk: wanneer verschijnt deel twee?
Kinderen willen dus graag series lezen begreep ik… En laat ik het nou net zo leuk vinden om telkens een Heel Nieuw Verhaal te verzinnen…
Maar de vraag bleef maar komen en toen ook mijn uitgever dezelfde vraag stelde, ben ik er serieus over gaan nadenken. Langzamerhand begon ik het idee van een serie steeds leuker te vinden. Toen ik hoorde dat ik naast de serie ook nog losse verhalen mocht blijven verzinnen, was ik om! Inmiddels ben ik zeer gehecht geraakt aan Robbie, Raffi, Butler en Kokkie. Deel twee verschijnt bijna en over deel drie ben ik nu aan het nadenken… maar meer dan drie delen maak ik niet hoor, dan komt er weer een los verhaal!

De flat van Fatima
Tegenwoordig wonen er in Nederland kinderen uit een heleboel verschillende culturen. Maar dat kom je nog niet zoveel tegen in kinderboeken. Je komt het wel veel tegen op het Journaal en in de krant. En vaak hoor je dan juist over de dingen die niet goed gaan. Ook zijn er nogal wat mensen die het best spannend vinden, al die verschillende culturen bij elkaar. Daarom leek het me leuk om een boek te schrijven waarin het juist heel gezellig en gewoon is, die mengelmoes van culturen. Een boek waarin je nou eens niet hoort wat er allemaal fout gaat. Want het gaat op veel plekken ook echt heel goed, maar dat zie je niet op het Journaal. Dat boek is De flat van Fatima geworden.
Fatima maakt een heleboel lekkere hapjes: die gerechten kende ik zelf eerst ook niet allemaal! Maar gelukkig wist een van mijn leerlingen precies wat er allemaal lekker is, want zijn ouders komen net als Fatima uit Turkije. Ik heb de hapjes natuurlijk wel zelf even uitgetest… lekker!

\Villa Fien
De boerderij die je op de foto ziet, is niet Villa Fien. Maar... ik heb er wel veel ideeen opgedaan die ik gebruikt heb voor Villa Fien. Dit is namelijk de boerderij waar ik zelf alweer zeven jaar woon! Ook wonen er negen, soms tien, jongeren die niet meer thuis kunnen wonen. Hier werken ze in de tuin en met de dieren. Omdat ze nog jong zijn, gaan ze ook naar school. En van dat schooltje ben ik de juf. Er komen ook leerlingen bij mij die hier niet wonen. Die komen van thuis, een pleeggezin of een woongroep. Deze boerderij is een stuk groter dan het huisje van Fien en ik ben hier ook niet de baas, helaas!

Inspecteur
In mijn klas heb ik een keer bezoek gehad van een Inspecteur! Een hele echte, van het ministerie van Onderwijs. Hij wilde aldoor maar mijn lijstjes zien en ik wilde hem juist laten zien hoeveel plezier mijn leerlingen in het schoolgaan hadden gekregen. We begrepen elkaar niet zo goed.
Maar toen ik eind van de dag naar huis liep (dat zijn zeker twintig stappen) kreeg ik een leuk idee. En dat idee staat nu in de boekenkast!

Tanneke Wigersma
Villa Fien is opgedragen aan Tanneke. Vroeger woonden wij naast elkaar, Tanneke en Janneke. We kennen elkaar al meer dan dertig jaar en al die tijd schrijven we met elkaar. Zelfs toen we nog buurmeisjes waren, schreven we al. Er stond een versierde vuilnisbak op het balkon en daar deden we de ‘post’ in.
Nu mailen we bijna elke dag, maar we sturen elkaar ook nog veel post, heel ouderwets, met een postzegel in de brievenbus.
We hebben elkaar lang geleden beloofd, dat als we schrijver zouden worden, dat we dan ons eerste boek aan elkaar zouden opdragen. En dat is echt gebeurd!
Wil je meer weten over de boeken van Tanneke? Kijk dan bij de links.

Zsa Zsa
Lang, lang geleden, toen ik acht was, ging ik met mijn ouders met vakantie naar Zuid-Frankrijk. We kampeerden bij een boer in zijn weiland. Die boer was heel trots op zijn boerderij en wilde ons graag alles laten zien. Nietsvermoedend liep ik achter hem aan een stal in…  Daar in de stal stonden een heleboel kalfjes, in heel kleine hokjes. ‘Kistkalfen’ noem je dat, maar dat wist ik toen nog niet. Ik wist wel direct dat ik het hier niet mee eens was. Ik vond het vreselijk! En ik werd diezelfde dag vegetariër. Dat ben ik twintig jaar gebleven.
Nu eet ik heel soms een stukje vlees, maar alleen als ik heel zeker weet dat het beest niet uit de bio-industrie komt. De boerderij waar ik zelf woon, is ook een biologische boerderij. De beesten hebben hier de ruimte en kunnen leven zoals dat hoort.

Lotte
Zsa Zsa is opgedragen aan Lotte. Dat is mijn dochter van 9 die jarig is op... dierendag, 4 oktober dus! Ze wil erg graag dierenbabbelaar worden en ik denk dat dat wel gaat lukken, want ze weet nu al veel meer van dieren dan ik.